|
||||||||
      |
||||||||
Alerte rouge sur l'Amérique : Retour sur le maccarthysme |
Franse Margaret Thatcherle 13/12/03
par Olivier van Beemen Source : Elsevier Sabine Hérold is de heldin van rechts Frankrijk. Ze neemt stelling tegen de vakbonden en benadrukt de vriendschap met de Verenigde StatenVrijheid is de drijfveer van Sabine Hérold. In een Parijse brasserie vertelt de studente dat ze zich dit voorjaar verplicht voelde de 'stilzwijgende meerderheid' van baar landgenoten te bevrijden uit de `gijzeling' door de vakbonden. Die legden elke dag het land plat met stakingen tegen de hervor-ming van het te dure pensioen-systeem. Met een opkomst van tachtigduizend man werd haar tegenactie de grootste 'rechtse' demonstratie sinds 1984. Haar vereniging Liberté, j'écris ton nom (Ik noem je vrijheid) is niet simpelweg een steunpilaar voor de rechtse regering van premier Jean-Pierre Raffarin. 'De slogan was niet "Raffarin, je doet het goed," maar "Raffarin, ga verder,"' zegt Sabine Hérold. De regering moet het land volgens haar immers nog veel verder hervormen voordat het weer op de rails staat. 'Maar nu verslapt ze juist weer, door de ge-plande hervormingen van het ziektekostenstelsel en van het onderwijs uitte stellen.' Toch zijner geen concrete plannen voor nieuwe demonstraties. 'Wij organiseren bijeenkomsten en proberen te lobbyen, maar vinden dat het parlement beslist en niet de straat.' In president Jacques Chirac heeft ze weinig vertrouwen. Ze vindt dat Chirac meewaait met alle winden, opdat hij maar aan de macht blijft. Haar favoriete politici zijn 'sociaal-liberalen' als Bernard Kouchner en Dominique Strauss-Kahn. Ook heeft ze veel bewondering voor de Spaanse premier José Maria Aznar, die zijn land aansluiting gaf bij de Europese voorhoede, en voor Tony Blairs optreden tijdens de Irak-oorlog. Hérold: 'Links en rechts zeggen mij niet veel. Ik steun politici met visie, die durven impopulaire besluiten te nemen.' Hérold is een buitenbeentje in het land waar soms 'preventieve' stakingen plaatshebben of demonstraties 'om het niet te ver-leren'. Haar steun aan de oorlog in Irak versterkte dat nog. Liberté, j'écris ton nom organiseerde een demonstratie voor de Amerikaanse ambassade in Pa-rijs om te laten zien dat er ook Fransen voor de oorlog waren en om de Frans-Amerikaanse vriendschap te benadrukken. De Britse en Amerikaanse pers. vooral de conservatieve, zijn dan ook laaiend enthousiast over haar. Ze werd omgedoopt tot de Franse Margaret Thatcher. de Britse premier die in de jaren tachtig de vakbonden de mond snoerde, en The Daily Telegraph nodigde haar uit in Londen. Hérold duet er luchtig over. Ze is niet blij met het paginagrote artikel in die krant, dat volgens haar vol staat met leugens en halve waarheden. 'Ik wil hele-maal niet op vijf uur slaap per nacht leven, net als Thatcher. Het liefst slaap ik negen uur. En ik heb niet gezegd dat Fransen lui zijn en Britten zo hard werken.' Ze vervolgt: 'Ze noemen me ook de nieuwe Jeanne d' Arc (nationale heldin van Frankrijk). De media hebben altijd behoefte aan sprekende vergelijkingen. Maar ik wilde vakbonden niet aan ban-den leggen, zoals Thatcher. fit zou willen dat ze constructieve partners waren, die de belangen van de werknemers behartigen, maar wel bereid zijn tot compromissen. En die niet vergeten dal ze slechts een minderheid van de werknemers vertegenwoordigen.' In Frankrijk voldoet slechts één vakbond aan die eisen. De overige, vaak gedomineerd door communisten, zijn onverzettelijk. Ook vindt Hérold dal er een einde moet komen aan de Franse logica van eerst staken, dan onderhandelen'. Ze is liberaal in elke beteken is van het woord: linkse tegen-standers noemen me soms ultra-liberaal, omdat alles waar je "ultra" voor zet gevaarlijk lijkt. Ik ben echter "coherent liberaal", dat wil zeggen op economisch en maatschappelijk gebied.' Zo is ze tegen de verplichte 35-urige werkweek, want 'ieder-een moet zelf bepalen hoeveel uur hij wil werken'. En ze vindt het slecht dat Fransen vaak bijna de helft van hun inkomen aan de belasting moeten afstaan. 'Frankrijk geeft veel geld uit aan zijn te grote ambtenarenapparaat. Met dat geld zou deregering een verlaging van de inkomstenbelasting moeten financieren.' Opvallend is dat de 'Franse Thatcher' ook liberaal is in een aantal maatschappelijke vraag-stukken. Ze is voor legalisering van prostitutie en softdrugs. Hé-raid: 'Op den duur ook van hard-drugs, maar niet alles tegelijk: Ook streeft ze een totale vrijheid van personenverkeer na, dus vrije immigratie voor iedereen. Maar ze beseftdat dat niet realistisch is. 'Ik ben altijd voor de grootst mogelijke vrijheid. maar ik ben geen anarchist. De realiteit dwingt tot beperkingen.' En ze is voor euthanasie, abortus en het homohuwelijk. Of Nederland haar ideale land zou zijn, weet ze niet. 'Daarvoor ken ik het niet goed genoeg,' zegt ze. Overigens heeft ze geen behoefte zich in het buitenland te vestigen, ondanks alle tekortkomingen van Frankrijk. Hérold: 'Ik houd van mijn land en ik geloof erin.' Sabine Hérold (22) verliet in 1999 haar ouderlijk huis in een dorpje bij Reims om in Parijs politicologie te studeren. Als woordvoerder van de liberale studentenvereniging Liberté, j'écris ton nom organiseerde zij in juni een succesvolle demonstratie om steun te betuigen aan de hervormingsplannen van de regering. Ondanks baar activiteiten en de plotselinge roem, slaagde ze voor haar studie die ze nu vervolgt aan de Hoge Handelsschool. Intussen schreef ze ook nog een boek: Liberté, liberté chérie (Vrijheid, geliefde vrijheid). De politiek wil ze nog niet in. Hérold: 'Als ik niet eerst mijn sporen verdien in het bedrijfsleven, heb ik geen legitimiteit in de politiek.'
|
|||||||
|
Fédération Liberté Chérie - 39 rue Henri Barbusse - 92000 Nanterre - 06.29.62.06.79 - liberte@liberte-cherie.com | ||||||||
